دختر هابيل جوابش کرد و گفت : نه ، هرگز ؛ همسري ام را سزاوار نيستي ؛

تو با بدان نشستي و خاندان نبوتت گم شد .

تو هماني که بر کشتي سوار نشدي . خدا را ناديدده گرفتي و فرمانش را .

به پدرت پشت کردي ، به پيمان و پيامش نيز .غرورت ، غرقت کرد .

ديدي که نه شنا به کارت آمد و نه بلندي کوه ها !

پسر نوح گفت : اما آن که غرق مي شود ، خدا را خالصانه تر صدا مي زند ،

 تا آن که بر کشتي سوار است .

من خدايم را لابه لاي توفان يافتم ، در دل مرگ و سهمگيني سيل .

دختر هابيل گفت : ايمان ، پيش از واقعه به کار مي آيد .

در آن هول و هراسي که تو گرفتار شدي ، هر کفري بدل به ايمان مي شود .

آن چه تو به آن رسيدي ، ايمان به اختيار نبود ، پس گردني خدا بود که گردنت را شکست .

پسر نوح گفت : آنها که بر کشتي سوارند ، امنند و خدايي کجدار و مريز دارند

که به بادي ممکن است از دستشان برود .

من اما آن غريقم که به چنان خداي مهيبي رسيدم

که با چشمان بسته نيز مي بينمش و با دستان بسته نيز لمسش ميکنم .

خداي من چنان خطير است که هيچ توفاني آن را از کفم نمي برد .

دختر هابيل گفت : باري ، تو سرکشي کردي و گناهکاري .

گناهت هرگز بخشيده نخواهد شد .

پسر نوح خنديد و خنديد و خنديد و گفت : شايد آنکه جسارت عصيان دارد ،

شجاعت توبه نيز داشته باشد .

شايد آن خدا که مجال سر کشي داد ، فرصت بخشيده شدن هم داده باشد !

دختر هابيل سکوت کرد و سکوت کرد و سکوت کرد

و آنگاه گفت : شايد ، شايد پرهيزگاري من به ترس و ترديد آغشته باشد ،

اما نام عصيان تو دليري نبود . دنيا کوتاه است و آدمي کوتاه تر .

مجال آزمون و خطا اين همه نيست .

پسر نوح گفت : به اين درخت نگاه کن . به شاخه هايش .

پيش از آنکه دست هاي درخت به نور برسند .

پاهايش تاريکي را تجربه کرده اند . گاهي براي رسيدن به نور بايد از تاريکي عبور کرد .

گاهي براي رسيدن به خدا بايد از پل گناه گذشت .

من اين گونه به خدا رسيدم .

راه من اما راه خوبي نيست .

راه تو زيباتر است ،

راه تو مطمئن تر ، دختر هابيل !

پسر نوح اين را گفت و رفت . دختر هابيل تا دور دستها تماشايش کرد و

سالهاست که منتظر است و سالهاست که با خود مي گويد :

 آيا همسريش را سزاوار بود !

عرفان نظرآهاری